انا المهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.من مهدى، قائمه گیتى، خرد هستى و ادامه خدایم.

شکیب شما در سراشیب عمر. میوه باغ آفرینش، فراخى آسمانها و نجابت زمین.

من گریه‏هاى شما را مى‏شناسم.

با انتظار شما هر شام دیدار مى‏کنم.

آنها که از دور نظاره می کنند، می گویند: تو چه کم داری؟!…هیچ…

و من، باران اشکهایم را در ابر چشمهایم پنهان می کنم و با لبخند پوچی به نشانه تائید سر تکان می دهم.

اما خودم می دانم که هر گاه درون خویش را می کاوم، همیشه به یک غم بزرگ می رسم و آن ، غم نبودن توست.

من در کنار همه تو را کم دارم ای سپیدی بی انتهای محبت!

باد نمیگذارد صدای تو را بشنوم
باد نمیگذارد نوای آرامش بخش تو را بشنوم
نمیگذارد صدای غمبارم به گوش تو برسد
و همچنانکه تو را از اعماق وجود صدا میزنم
باز هم باد سیلی بر فریادم می زند و آن را به خودم بر می گرداند
باد خشمگین است و من آزرده دل و منتظر
منتظر صدای تو که باد همراه قاصدکی برایم به ارمغان آورد
اما گویی باد صدای دردناک مرا به تو نمیرساند
اما اگر باد صدای مرا به تو رساند خوب گوش کن
با تو دارم این حرفها را

بهار همة‌ آن‌ سالها. سالهاي‌ كودكي‌، كنار باغچه‌، ريحان‌ مي‌كاشتم‌ و پشت‌ پنجرة‌ باراني‌، كتاب‌ مي‌خواندم‌ و به‌ قرقره‌هاي‌ پرنخ‌ چرخ‌ خياطي‌ مادرم‌ فكر مي‌كردم‌ كه‌ تا چه‌ اندازه‌ مي‌تواند رؤياهاي‌ مرا تا آسمان‌ بالا ببرد.
 ما از پيچيدگي‌هاي‌ اين‌ عصر به‌ ساده‌ترين‌ واژه‌ها پناه‌ مي‌بريم‌، ولي‌ در ساده‌ترين‌ روابط‌، محكوم‌ به‌ سكوت‌ و گريه‌ هستيم‌. در زمستان‌ به‌سان‌ گياه‌ پژمرده‌ و يخزدة‌ كنار حوض‌ و در زمستان‌ به‌سان‌ آدمك‌ برفي‌ ميان‌ كوچه‌!
 روزها در پي‌ انتظار، شب‌ مي‌شوند و شب‌ها...
 ذره‌ ذره‌ آب‌ مي‌شويم‌ و فرو مي‌رويم‌ در خاكي‌ كه‌ كودكان‌ آينده‌ روي‌ آن‌ بازي‌ مي‌كنند، بي‌آنكه‌ حتي‌ به‌ياد بياورند قيافه‌هاي‌ خسته‌ و ملول‌ ما را كه‌ زماني‌ عاشق‌ بوديم‌ و منتظر؛ و براي‌ هرچيز ساده‌اي‌ مي‌گريستيم‌ تا آرام‌ بگيريم‌.